یادداشتهای یک خبرنگار خودخوانده

هرگز آرزو نکرده ام

یک ستاره در سراب آسمان شوم

یا چو روح برگزیده‌گان

هم‌نشین خامش فرشته‌گان شوم

هرگز از زمین جدا نبود ه ام

با ستاره آشنا نبوده‌ام

روی خاک ایستاده‌ام

با تنم که مثل ساقه‌ی گیاه

باد و آفتاب و آب را

می مکد که زنده‌گی کند

بارور ز میل

بارور ز درد

روی خاک ایستاده ام

تا ستاره ها ستایشم کنند

تا نسیم‌ها نوازشم کنند

از دریچه ام نگاه می‌کنم

جز طنین یک ترانه نیستم

جاودانه نیستم

جز طنین یک ترانه آرزو نمی‌کنم

در فغان لذتی که پاک‌تر

از سکوت ساده‌ی غمی‌ست

آشیانه جست و جو نمی‌کنم

در تنی که شبنمی‌ست

روی زنبق تنم

بر جدار کلبه‌ام که زنده‌گی‌ست

یادگارها کشیده‌اند

مردمان ره‌گذر:

قلب تیرخورده

شمع واژگون

نقطه های ساکت پریده رنگ

بر حروف درهم جنون

هر لبی که بر لبم رسید

یک ستاره نطفه بست

در شبم که می نشست

روی رود یادگارها

پس چرا ستاره آرزو کنم؟

اين ترانه‌ی من است

               ـ دل‌پذیر و دل‌نشین

پیش از این نبوده بیش از این.

«انتخابات باز،آزاد و عادلانه،شالوده دموکراسی و جزو لاینفک آن است. دولتهایی که با انتخابات روی کار می آیند ممکن است ناکارآمد،فاسد،کوته بین،غیرمسئول،تحت تاثیر گروههای ذینفع و ناتوان در به کارگیری سیاستهایی باشند که نفع عموم را در بردارد. این خصوصیات چنین دولتهایی را نامطلوب می کند اما غیردموکراتیک نمی کند. دموکراسی یکی از فضیلتهای عمومی است، اما نه یگانه فضیلت عمومی، و رابطه دموکراسی با سایر فضایل و رذایل عمومی تنها زمانی قابل درک است که دموکراسی بروشنی از سایر مشخصه های نظامهای سیاسی تمیز داده شود.»-موج سوم- ساموئل هانتیگنتون

"How I feel…how I feel..? you sit there with a mass Murderer,a mass murderer! your heartrate is jacked ,your hand:steady. That is one thing I figured out about myself in prison. My hand does not shake,EVER"

این یکی از دیالوگهای دی کاپریو در فیلم بیادماندنی «the departed» اثر برادر متعهد اسکورسیزی است. باشد که ما هم چنین باشیم